جستارهای هم‌بسته

به گناه بی‌گناهی…

http://soundcloud.com/frl-journalist/masih-alinejad-sattar-beheshti
از صبح که خبر را شنیدم همهش دل دل می‌کردم که دروغ است که الان تکذیب می‌کنند که حالا بازجوی احمقی حرفی زده تا خانواده‌یی را تحت فشار قرار دهد اما الان که مصاحبه‌ی مسیح علی‌نژاد با خواهر و مادر ستار بهشتی را شنیدم تنم لرزید. باورش سخت است. جوانی ۳۵ ساله تنها امید مادر پیر در محله‌یی فقیرنشین به جرم فعالیت در فیسبوک و اینترنت باید بازداشت شود و بعد آنقدر شکنجه شود که زیر شکنجه بمیرد! این است سرنوشت ولایتی که فقیهان سایه بر آن انداخته‌اند. فقر، بی‌کاری، بی‌مزدی، تورم فزاینده، ناامنی شغلی، کمبود دارو… همه‌ی این‌ها کم است باید به جرم نوشتن و تنها نوشتن در اینترنت جوان مردم را دست بسته ببرند و خبر مرگش را بیاورند.
و چه مادر و چه خواهری! مصاحبه را حتما بشنوید این‌ها طبقه‌ی متوسط شمال شهری نیستند در رباط کریم زنده‌گی می‌کنند و مادر فریاد می‌زند و به پسرش افتخار می‌کند و می‌گوید مانند اکبر محمدی او را گشتند! این همه آگاهی از کجا تا اعماق خانواده‌های ایرانی رفته است؟ ستارها مردنی نیستند این بهشتی‌ها بی‌شک دوزخی را که والیان جنایت و جهل برای‌شان ساخته‌اند بر سرشان خراب خواهند کرد.
این‌ها را که می‌نویسم باز از ته دل آرزو می‌کنم قبل از این که مطلب را منتشر کنم خبر قتل فجیع ستار بهشتی زیر شکنجه تکذیب شود. هر چقدر این‌ها بیشتر جنایت می‌کنند و زنده‌گی را برای مردم سخت‌تر می‌کنند آینده‌ی همه‌ی ما را تیره و تارتر می‌کنند. نمی‌دانم این همه خشم و نفرت که در جان آدم‌ها انبار می‌شود فردا بر سر چه کسی آوار می‌شود و چه نتایجی به بار می‌آورد. صدای مادر ستار را که می‌شنونم و صدای خواهرش را که افتخار می‌کنند به او منقلب می‌شوم راستی ما چه فاصله‌ی بعیدی داریم از این مردم سخت کوش و رنج کشیده…
نه باور کنیم این همه صداقت و از خودگذشته‌گی سرانجام به بار و بر می‌نشیند و این روزهای شوم و پر از بیم و امید سرانجامی نکو خواهد داشت. کاش حاکمان خشک مغز و سنگ دل حرف‌های این مادر و خواهر را می‌شنیدند شاید اندکی از شرافت انسانی در وجودشان بیدار می‌شد و روح دوزخی خود را نجات می‌دادند و موجبات رنج مردمی را فراهم نمی‌آوردند و خود روز به روز در باتلاق و منجلاب خودساخته‌ی‌شان فرونمی‌رفتند.

وب‌لاک ستار بهشتی:
انتقاد. زنده وپاینده ایرانی وایران جانم فدای ایران
مصاحبه مسیح علی‌نژاد با مادر و خواهر ستار بهشتی.

اکثریت خاموش و آینده‌ی ناروشن.

هستی و بقای هر جمعی را، خواه جمع کوچکی، مانند خانواده‌یی چند نفره، خواه کشوری چند میلیونی، در هنگام اتفاقات مهم و روزهای سرنوشت‌ساز دو خطای متفاوت و متضاد به خطر می‌اندازد یکی تک صدایی و فریاد جمعی و دیگری بی‌صدایی و سکوت.
وقتی جامعه‌یی شروع می‌کند هول حرفی و هدفی یک‌پارچه شدن همواره بیم آن می‌رود که این اتحاد بی‌انتقاد عاقبت شومی در پی داشته باشد این عاقبت شوم را سی و چند سال پیش تجربه کردیم. متحد و یک‌پارچه شدیم و هیچ حرف و انتقادی را تاب نیاوردیم. اگر کسی مثلا می‌گفت بهتر است با «بختیار» کنار بیاییم و روند پیروزی انقلاب کندتر شود و شناخت از نیروها وسیع‌تر گردد و انقلاب بر آگاهی سوار شود نه جهل صدای غالب «خفه شو مزدور» و «شریک در جنایت شاه و ساواک» آن‌چنان فضا را پر می‌کرد که دیگر جایی برای حرفی باقی نمی‌ماند. بدیل این وضعیت تک‌صدایی، سکوت مرگ‌بار است.
وضعیتی که اکنون در آن گرفتار آمده‌ایم سکوت و بی‌عملی و منتظر حوادث نشستن است. این وضعیت نیز فاجعه‌بار است. شاید بتوان پذیرفت که در داخل کشور دیکتاتوری و سرکوب اجازه‌ی اعتراض را نمی‌دهد اما خب در مورد خارج کشور چه می‌توان گفت؟
در تورنتو و حومه حدود ۱۲۰ هزار ایرانی‌تبار زنده‌گی می‌کند اگر تنها ده درصد اینان در فعالیت‌ها سیاسی اجتماعی شرکت می‌کردند ما باید تجمعات چند هزاران نفری می‌داشتیم.
تصور من این است که دلیل سکوت مرگبار فعلی در خارج کشور همان دلایل داخل کشور است یا به عبارت دیگر تنها سرکوب نیست که این سکوت را موجب شده است دلیل اصلی و قوی‌تر چیز دیگری است و آن چیز دیگر نداشتن اطمینان به اپوزیسیونی قدرت‌مند که بتواند جمهوری اسلامی را سرنگون کند و آینده‌ی بهتری را پیش پای مردم بگذارد است.
اما امیدوارم کسانی که این متن را می‌خوانند اندکی درنگ کنند. آیا فکر کرده‌اید سکوت و بی‌عملی چه نتایج وخیمی را در پی‌خواهد داشت؟ تداوم حکومت فعلی موجب نابودی ایران و مرگ و تباهی هر روزه‌ی هزاران انسان است و سرنگونی جمهوری اسلامی با تجاوز خارجی هم صدها هزار کشته به جا خواهد گذاشت و ممکن است منجر به جنگ داخلی قومی و ملی شود و با ایرانی تجزیه شده و دشمنی‌های دامنه‌دار و طولانی مدت روبه‌رو شویم.
اگر ایرانیان بخواهند به این بی‌عملی و انفعال در داخل و خارج ادامه دهند بی‌شک آینده‌ی شوم و هراسناکی انتظارشان را می‌کشد. اشتباه‌ترین کار کاری نکردن است و نادرست‌ترین حرف حرف نزدن است. از هیاهوها نترسید و نظرتان را بگوید و تلاش کنید هم‌فکرانتان را بیابید و با هم مشترک عمل کنید. این همه جوان و میان‌سال ایرانی در خارج از کشور زنده‌گی می‌کند چرا نمی‌توانند جامعه ایرانی را نماینده‌گی کنند.
متاسفانه فعالان سیاسی در خارج از کشور عمدتا همان نسلی هستند که انقلاب کردند و در مناقشات بعد از انقلاب حضور داشتند با دعواها و اختلافات همان موقع در اکثر تجمعات همان‌ها حضور دارند و از نسل چهل سال به پایین که در جریان انقلاب یا به دنیا نیامده بودند یا خردسال بودند و به هر حال در آن کشمشکش‌ها حضور نداشتند خبری نیست یا حضوری کم رنگ دارند. این نسل از چه می‌ترسد که کناره گرفته است چرا به میدان نمی‌آیند؟ چرا تلاش نمی‌کنند در اجتماعاتی مانند کنگره ایرانیان و جاهای دیگر حضور داشته باشند؟ چرا از احزاب سیاسی موجود حمایت نمی‌کنند یا حزب و گروه خود را به‌وجود نمی‌آورند؟ با سکوت و کناره‌گیری چگونه می‌خواهید آینده‌ی خود را بسازید؟
کشورتان که حتا اگر دیگر تابعیت آن را هم نداشته باشید یا تابعیت دوگانه پیدا کرده باشید باز تغییر و تحولاتش تاثیر مستقیمی بر زنده‌گی شما می‌گذارد در روزهای سرنوشت‌سازی به‌سر می‌برد سکوت و خانه‌نشینی شما و واکنش نشان ندادن به تحولات حاصلی جز روزگار بد و بدتر را پشت سر گذاشتن در پی ندارد. شما که در گوشه‌یی از دنیا زنده‌گی می‌کنید که می‌توانید آزادانه‌تر زنده‌گی کنید و حرف خود را بزنید چرا کاری برای سرنوشت خودتان و مردم‌تان انجام نمی‌دهید. مهم نیست چه فکری داشته باشید هر فکر و نظر و ایده‌یی که دارید همان را بروز اجتماعی بدهید. اگر قرار است در داخل ایران سکوت کنیم از ترس چماق و زندان و در اینجا هم سکوت کنیم از ترس تهمت و افترا پس چگونه می‌خواهیم زنده‌گی جمعی خود را سامان دهیم.
آزادی و دموکراسی و زنده‌گی انسانی را‌ کادوپیچی شده از آسمان هدیه نمی‌دهند برای آن باید تلاش کرد و فعال بود اگر در خارج از ایران نتوانید جامعه بزرگی از ایرانیان را تشکیل دهید و سرنوشت خود را به تعداد اندکی که با هم هزار اختلاف دارند بسپارید چگونه می‌خواهید فردا ایران آزاد و مبتی بر خرد جمعی را بنیان‌گذارید؟ شهامت داشته باشید با ترس و بزده‌لی هیچ جامعه‌یی سعادت‌مند نشده است. حرف خود را بزنید حتا اگر حرفی کاملا متفاوت با حرف‌های موجود است به‌زودی خواهید دید هم‌نظران فراوانی پیدا خواهید کرد.
تنها زمانی می‌توان به آینده‌ی ایران امیدوار شد که نسل جدید یا حداقل میان‌سال‌ها صحنه‌گردان فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی جامعه ایرانی در داخل و خارج کشور باشند وگرنه زنده‌گی بر مدار کهنه خواهد گذشت و مطالبات و خواسته‌های نسل جدید توسط نسل گذشته پاسخ داده خواهد شد همان‌طور که در سال پنجاه و هفت پیرمردی مربوط به دوران ژوراسیک سرنوشت کشور را به دست گرفت و رویای نسل جوانی که می‌خواست آزاد و مستقل و مدرن زنده‌گی کند را دزدید و آنان را به قهقرا برد. امروز هم توقع آینده‌ی بهتری نداشته باشید اگر سکوت می‌کنید و سرنوشت خود را به دست تحولاتی خارج از اراده‌ی خود می‌سپارید کاری کنید، همین امروز تصمیم بگیرید کاری کنید، مهم نیست چه کاری فقط سکوت نکنید و حرفی بزنید و کاری بکنید هر چه باشد مهم نفس رفتن است راه که بیفتید خود راه می‌گوید که چگونه باید رفت هیچ اشتباهی بزرگ‌تر از عمل نکردن از ترس اشتباه کردن نیست. یا سرنوشت خود را به دست خودتان بسازید یا دیگران برای‌تان خواهند ساخت به‌گونه‌یی که خود می‌خواهند.

قطع رابطه‌ی دیپلماتیک کانادا با ایران: اشک‌ها و لبخندها

بسته شدن سفارت جمهوری اسلامی در کانادا از طرف دولت کانادا و قطع روابط دیپلماتیک بین دو کشور موجب شادی و اندوه بسیاری از ایرانیان شد. اما من چون بسیاری از دیگر ایرانیان بیش از این که خوشحال یا ناراحت باشم نگران هستم. نگران کشوری که چون گوشت قربانی رها شده و یله در سکوتی مرگبار به سوی آینده‌یی نامعلوم می‌رود. سوالی که در ذهن من چرخ می‌زند این است که چرا سه سال پیش که مردم ایران در خیابان بودند و کلیت نظام حاکم در ایران را نشانه گرفته بودند قدرت‌های بزرگ جهانی به جای حمایت از جنبش مردم ایران پشت سر جمهوری اسلامی قرار گرفتند و گفت‌وگوهای پنج بعلاوه یک را راه‌انداختند و نامه‌نگاری با خامنه‌ای را شروع کردند و درواقع به حکومت قوت قلب دادند تا به سرکوب خود ادامه دهد. چرا در همان زمان این تحریم‌ها و بستن سفارت‌خانه را پی نگرفتند تا مردم در خیابان احساس تنهایی نکند. روزی که مردم در تهران شعار می‌دادند: «اوباما، اوباما، یا با اونا یا با ما» من در تهران در خبایان بودم و انتظار مردم ایران از حمایت از جنبش آنان به خوبی مشهود بودند. آنان نمی‌خواستند که بقیه کشورهای جهان تنها علیه حاکمان جمهوری اسلامی باشند آنان می‌خواستند که کشورها و بقیه مردم جهان به آنان کمک کنند تا خودشان به دست خودشان جمهوری اسلامی را ساقط کنند و حکومتی بر پایه‌های آزادی و برابری انسانی ایجاد کنند. پاسخ سوآل از نظر من روشن است کسی نمی‌خواهد مردم ایران سرنوشت خود را به دست بگیرند آنان می‌خواهند سرنوشت مردم ایران را بدان گونه که می‌پسندند بنویسند.
وقتی ۱۱ سال پیش آمریکا و متحدانش به افغانستان حمله کردند و در حرکتی برق‌آسا این کشور را اشغال نظامی کردند بسیاری در ایران تصور می‌کردند به‌زودی افغانستان مانند یکی از ایالات‌های آمریکا می‌شود و به شوخی و جدی می‌گفتند به‌زودی ما باید به افغانستان برویم برای کار. احترامشان نسبت به افغان‌های ساکن در ایران بیشتر شد و تصور می‌کردند به‌زودی افغانستان گلستان می‌شود. اما چه شد حالا بعد از یازده سال و این همه کشته و ناآرامی باز این افغان‌ها هستند که به جهنم جمهوری اسلامی می‌آیند و باز تحقیر می‌شوند. بعد هم ماجرای عراق اتفاق افتاد و یک میلیون کشته تا کنون که ۹ سال از اشغال عراق می‌گذرد برجای مانده است. یک میلیون! تصورش هم مو بر تن آدمی سیخ می‌کند. آمریکا و متحدانش نشان دادند حتا اگر بخواهند توان اداره‌ی این کشورها را ندارند و نمی‌توانند امنیت و آرامش برقرار کنند آنان تنها توان نظامی اهریمنی دارند که می‌توانند با بمب و موشک ویران کنند اما عاجز از حل مشکلات پیجیده‌ی این کشورها هستند.
موضوع ساده است. سی و سه سال پیش وقتی انقلاب بهمن اتفاق افتاد همه تصور می‌کردند دیکتاتوری شاه اگر سقوط کند ایران کلستان می‌شود و به این سوآل فکر نمی‌کردند که سقوط دیکتاتوری توسط چه کسانی و با چه اهدافی مهم است؟ این که دیکتاتوری را براندازیم و دیکتاتوری خشن‌تری را جایگزین آن کنیم خرد نیست بی‌خردی ست. آن روز این سوآل طرح نشد که چگونه است متحدان رژیم شاه یک‌شبه برای آقای خمینی فرش قرمز پهن کرده‌اند و تمام تریبون‌ها را به دست او داده‌اند تا رهبر بلامنازعه شود و انقلابی مردمی و رادیکال برای آزادی‌های سیاسی را تبدیل به انقلابی برای بازگشت به قرون وسطا کنند. اگر ندای خفیفی به نقد آیت‌الله خمینی برمی‌خواست با امواج تهمت و ناسزای هم‌سوی با رژیم شاه خفه می‌شد. اگر کسی از احتمال قدرت‌گیری روحانیون صحبت می‌کرد به او پوزخند می‌زدند: «که آخوند که نمی‌تواند حکومت کند این‌ها فقط شاه را سرنگون می‌کنند بعد جمهوری می‌شود و مردم قدرت را به‌دست می‌گیرند!» آیا نمی‌خواهیم از اشتباهات گذشته‌ی خود درس بگیریم؟ آیا امروز نباید بدانیم سقوط رژیم‌ها به هر قیمتی و با هر بهایی الزاما چیز خوبی نیست؟ این به معنای دفاع از رژیم نیست به معنای به‌خود آمدن و دانستن این موضوع ساده است که گربه برای رضای خدا موش نمی‌گیرد وقتی ما مردمی پراکنده با خواسته‌های نامشخص هستیم و نمی‌توانیم حول محورهای خاصی دور هم جمع شویم و جمعی متعهد مبارزه‌یی مستمر را پیش بگیریم و لحظه به لحظه حکومت را عقب برانیم تا براندازیم و منحل کنیم هیچ کس در دنیا به دنبال منافع ما نیست و دلش برای ما نمی‌سوزد و حاصل هیچ نیست مگر نابودی و افتادان از چاله‌یی به چاه یا از چاهی به چاهی دیگر.
این که دولت کانادا با چه انگیزی سفارت جمهوری اسلامی را بسته است نکته‌ی کوچکی نیست که بخواهیم به ساده‌گی از آن بگذریم و تنها خوشحال باشیم که دشمن ما جمهوری اسلامی ضربه‌یی خورده است و بعد برداریم نامه‌ی تشکرآمیز هم بنویسم و بفرستیم برای وزارت امور خارجه که ممنون لانه‌ی جاسوسی و ترور را بستید! دولت کانادا ممکن است به انگیزهای مختلف این کار را کرده باشد به دست آوردن دل اسرائیل تضعیف دموکرات‌ها در آمریکا و قدرت‌گیری بیشتر محافظه‌کاران که متحدانه بهتری برای هارپر و حزب حاکمش در کانادا هستند ممکن است دلایل این کار باشد.
صدام هم دشمن جمهوری اسلامی بود اما آیا دوست ما بود؟ مجاهدین خلق با تمام فداکاری و مبارزه‌یی که علیه جمهوری اسلامی کردند و بیشترین قربانی را دادند و بیش از هر گروه و سازمان و حزب دیگری خطر اول جمهوری اسلامی بوده‌اند به دلیل اشتباهی که با همکاری با صدام کردند با تمام توجیهاتی که برای این کار خود کردند اما هنوز توسط بسیاری از مردم ایران برای این عمل بخشیده نشدند. دشمن دشمن ما الزاما دوست ما نیست و این را باید آویزه‌ی گوش خود کنیم.
نتیجه
بسته شدن سفارت جمهوری اسلامی در کانادا یا هر کشور دیگری وقتی خوشحالی دارد که براثر فشار جنبش مردم ایران باشد. اگر چندین هزار نفر از بیش از صد هزار نفر ایرانی که در تورنتو و اوتاوا زنده‌گی می‌کنند روزهای متوالی در جلوی سفارت جمهروی اسلامی تظاهرات می‌کردند و انقلاب و جنبش در ایران در جریان بود و اپوزیسیون متشکل و مشخصی آن را نماینده‌گی می‌کرد و بسته شدن این سفارت خانه به خواست آن اپوزیسیون و با پذیرش آن اپوزیسیون به جای حکومت ایران صورت می‌گرفت بی‌شک یک پیروزی بود و منافع مردم ایران را در بر داشت اما حالا که دولت هارپر بر اثر سیاست‌های خودش و برای اهداف حزبی خودش دارد این کار را می‌کند و دارد عملا از اسرائیل برای حمله به ایران پشتبانی می‌کند جای بسی نگرانی دارد. حمله‌ی محدود اسرائیل به جمهوری اسلامی تنها موجب تقویت آن خواهد شد و مخالفت گسترده جهانی به همراه خواهد آورد و جمهوری اسلامی را از حکومتی منفور به حکومتی مظلوم تغییر چهره می‌دهد. حمله‌ی گسترده و اشغال نظامی ایران هم علاوه بر فاجعه انسانی ممکن است عواقب بسیار وخیمی برای ایران داشته باشد و جنگ‌های داخلی و تجزیه را به همراه بیاورد.
جمهوری اسلامی روزی که چندان دیر نیست سرنگون خواهد شد در این هیچ شکی نیست اما این به معنای سعادت‌مند شدن مردم ایران نیست همیشه وضعیتی بدتر هم وجود دارد تلاش ما نباید صرفا سقوط دیکتاتوری‌ها باشد مهم تلاش برای ساختن کشوری آزاد است و این دانش و فراستی بیش از توان خراب کردن می‌خواهد اگر این دانش و فراست و پشت‌کار و همت وجود نداشته باشد پاشنه‌ی این در همواره بر تباهی می‌چرخد.

«جمهوری اسلامی‌»یی که نگرفت!

سی و اندی سال است که صبح تا شب، شب تا صبح، در معبر و بر منبر، با صدا و سیما، با وضع و خطابه وعده‌ی بهشتی در زمین و معنویتی در آسمان می‌دادند و از مردمی سخن می‌گفتند که مسلمان‌اند و«شاه»‌شان قرار بود نه سلطانی که با زور فرمان می‌راند و با فلک، رتق و فتق امور می‌کند که «امامی» باشد عصاره‌ی خوبی‌ها که در قلب‌ها مسکن دارد و بر عقل‌ها استوار است و فرمان نمی‌دهد، به غمزه‌یی دل خلقی می‌برد! حاصل چه شد؟ از مسلمانی‌شان ریشی بر صورت مردان و چادری بر سرزنان به جای ماند که نه به اختیار که به زور داغ و درفش نقش شده است بر روی این و موی آن.
می‌گویند این‌ها سی سال است که دارند حکومت می‌کنند و سی سال دیگر هم حکومت خواهند کرد و نمی‌دانند که اینان سی سال که هیچ سه روز هم حکومت نکردند. حکومتی که لحظه‌یی نتواند چماق از سر مردم بردارد حکومت نیست مترسکی است بر سر جالیز! روزی که آمدند بر قلب‌ها آمدند. میلیون‌ها ایرانی با عشق و شوق و آغوشی باز به استقبال‌شان رفتند تا دنیا و آخرت خود آباد کنند بر گور جوانان‌شان در بهشت زهرا ایستادند و زیباترین قول و قرارها را شنیدند. از آبادانی دنیا و کرامت انسانی از کوخ‌نشینانی که وارثین زمین بودند. از سرزمینی که قبرستان‌های‌اش آباد نیست و شهرهای‌اش ویران، از مردمی که با عشق زنده‌گی می‌کنند و نان‌شان را کم یا زیاد بین هم قسمت می‌کنند و قفل افسانه می‌شود و زندان خاطره‌ی دور، دار برچیده می‌شود و درختان سرسبز سر به فلک می‌کشند و برادری و خواهری رسم زمانه می‌شود! اما چه شد؟ آن را عیان است چه حاجت به بیان است!
حکومتی که گر به قد بال زدن پشه‌یی سرنیزه بر دارد سرش بر نیزه می‌رود که حکومت نیست کار هر نابخردی است که سنگ در سینه دارند و شرم بر جبین ندارند و ننگ بر دامن دارد و نام در کارنامه ندارد!
مسئله بر سر این نیست که «جمهوری اسلامی» حکومت نیست چون مردم‌سالار نیست و برخواسته از نظر و تایید اکثریت مردم، مسئله این است که حتا حکومت به معنای دیکتاتوری آن هم نیست. دیکتاتوری‌ها یا بر قلب‌های بی‌عقل حکومت می‌کنند یا بر عقل‌های بی قلب و در هر صورت هر روز داغ و درفش بر سر مردم ندارند. زندانی اگر هست برای جمع معدود از فعالان سیاسی و صاحبان فکر و اندیشه است و اعدامی اگر هست برای مخالفان سازمان یافته و احتمالا مسلح! اما وقتی کار حکومتی به جنگ هر روزه با مردم خود می‌کشد دیگر نمی‌توان به آن دیکتاتوری باثبات و مقتدر گفت. حکومتی که با نیمی از مردم می‌جنگد که موی بپوشانید و با نیمی می‌جنگند که موی بر روی بگذارند، نیمی چارقد به سر کنند و نیمی آویزه، نیاویزند! حکومتی که فساد و تباهی تا مغز استخوان‌اش نفوذ کرده است و قادر به حکومت کردن بر کارگزاران خود نیز نیست، حکومت نیست محکومیتی است برای مردمی که جرمشان این بود که می‌خواستند آزاد و شرافتمند و انسانی زنده‌گی کنند اما به غلط نگاه از زمین که مادرشان بود و آب و نان‌شان را می‌داد برگرفتند و بر آسمان دوختند که جز بلا برای‌شان نازل نمی‌کرد!
مهم نیست که «جمهوری اسلامی» امسال برود یا سال دیگر و این بساط کی برچیده شود، مهم این است که «جمهوری اسلامی» هیچ‌وقت نیامد و مردم ایران به‌جز دوران کوتاهی که حکومت هنوز حکومت نشده و نظام شکل نگرفته بود هرگز این حکومت را به رسمیت نشناختند و سر به اختیار به فرمان‌اش ندادند و گر سری خمی کردند به قاعده‌یی خم کردند که از بدن جدای‌اش نکنند.
رفتن این‌ها حتمی است و شک و شبهی در آن نیست تنها این می‌ماند که چقدر دیگر می‌توانند ویران کنند و با خود ببرند و مردم ایران این بلیه را با چه میزان خسارت از سر می‌گذرانند و این سونامی تا چه حد خسارت به جای می‌گذارد. تلاش برای برچیدن این نظامِ بی‌نظم سراسر دروغ، تلاش برای نجات مردمی و کشوری ست که بر لبه‌ی پرتگاه نابودی تاریخی به سر می‌برند اگر مردم ایران نتواند با اراده و تصمیم و جنبش و سازماندهی و وحدت و هم‌دلی از شر این بلای دامن‌گیر همه، خلاص شوند معلوم نیست چه سرنوشت شومی را باید انتظار بکشند. این‌ها می‌روند اما اگر ما سعادت و زنده‌گی انسانی طلب می‌کنیم باید به دست خودمان بروند تا بتوانیم با دستان خودمان سرنوشت و آینده‌ی‌مان را بسازیم وگرنه ویرانه‌یی برجای خواهد ماند که دیگر هرگز قد راست نمی‌کند شاید در هیچ دوره‌ی در تاریخ ایران مسئولیت فردی و جمعی ما ایرانیان به این اندازه خطیر و سرنوشت‌ساز نبوده است وای بر ما اگر آینده‌گان در موردمان بگویند مردمی پراکنده و پریشان با دستان خویش تیشه به ریشه‌ی سرزمینی زندند و با ندانم‌کاری و غرور و نخوت و حماقت گور خویش کندند و گورکنان خویش را برسرنوشتشان مسلط کردند.